ATATÜRK HİÇ BİR ZAMAN MİLLETİNE YALAN SÖYLEMEMİŞ, ALDATMAMIŞTIR

“Benim hayatta yegane onur kaynağım, Türk olarak doğmamdır.”
Atatürk

Sosyologlar söylüyor, her insanın bin isteği erişmek istediği ereği vardır. M.Kemal’in de çocukluğundan beri izlediği, olmak istediği bir ereği, ideali vardı. Bunu, yaşamını öğrenen herkes görür. Özgür ruhludur. Hırslıdır, kimseye benzeyen yanları yoktur. Farklı fikirleri vardır. İlkelidir, ilkelerini savunacak ve söyleyecek kadar cesaretlidir. Onun tek ideali vardır. Gerçi bir Osmanlı aydınıdır, ama onların birçok kusurlarını görüp eleştirir de. Tek ideali halkının ÖZGÜR olmasını sağlamaktır. Bu uğurda nice çilelere katlanır, acı çeker asla yılmaz, bu yolda yürümeye devam eder. İlkelerinden hiç ödün vermez.
Bu eğilmez başın ürünü fikirlerini beğenmeyenler o dönemde de, bugün de onun ödün vermez tavırlarının kişisel olduğunu, hırsının esiri olduğunu ileri sürerler ve elbette yanılırlar. Onun değişmez ilkeleri hep mensuh olduğu milletine aittir, kendisi için kişisel değildir. O, hem ben özgür yaşamalıyım, hem de milletim özgür olmalı derdi. O, bütün emeğini ve varlığını milletine adamıştı. Ve asla milletine YALAN söylememiş, onu aldatmamıştır. Koşullar ne olursa olsun!..
1919’da Samsun’a çıktığı zaman yanındaki ideal arkadaşları bunu çok iyi bilirler. Daha ortada bir şey yok iken Amasya Tamimi Adlı ünlü genelgede:
“Padişah esirdir. İradesi elinde değildir. Vatanı ve milleti ancak milletin AZİM ve İRADESİ kurtaracaktır…” derken sanki Cumhuriyeti, Millî egemenliği ifade ediyordu. her şeyi milletle birlikte yapacaktı. Ankara’daki meclisin adı TBMM (gene Millî sözü vardır), ilk çıkardığı gazete Hakimiyeti Milliye’dir. Bütün savaş sırasında her şeyi, her şeyi meclisle (yani milletle) birlikte yapıyordu. Zafer kazanıldığı zaman, şimdiki bazı sapıkların dediği gibi, Zaferi kendine maletmiyor, “her şeyi millet yapmıştır, zafer Mehmedindir” demiştir.
Vatanı kurtarmak için beraber yola çıktıkları ideal arkadaşları ki hepsi de vatansever ve kahramandırlar. Cumhuriyet’in kurulmasında ve daha sonra yapılan Aydınlanma devrimlerinde onunla anlaşamayıp ayrılınca Atatürk şöyle diyordu: “Beraber yola çıktığımız arkadaşlarım, ufukların sınırına gelince beni terk edip yalnız bıraktılar…” Evet onu yalnız bırakmışlardı. Kimi aşırı muhafazakardı (Kazım Karabekir, Adnan Adıvar, Ali Fuat Paşa gibi), kimi “Benim damarlarımda padişah nimeti dolaşıyor, ona ihanet edemem”(Rauf Orbay) demişlerdi. Ne gariptir ki bir vatansever olan ve Hamidiye Kahramanı diye ünlenen Rauf Orbay yediği nimete VEFA gösteriyordu ve “padişaha ihanet edemem” diyordu. Böylesine kadir bilene şapka çıkarılır ama bu millete karşı verilen söze İHANET!.. Savaşa çıkarken varını yoğunu ortaya koyan ve canını bu uğurda veren Türk halkı sizin arkanıza düşerken sonunda yine padişahın kölesi olacak idiyse bunca fedakarlığı niye yapmıştı! Size inanmış ve her türlü KURTULUŞA ereceğiz diye arkanızdan gelmemiş miydi? Yine saltanat duracaksa bu halka karşı ihanet olmuyor muydu? Onlar ne düşünürlerse düşünsünler ama Atatürk sözüne sadık kalacaktı. Halkını aldatamazdı. Onu her türlü tutsaklıktan kurtaracaktı. Bunu Onuncu Yıl Nutkunda da görüyoruz:
“Büyük Türk Milleti 15 yıldan beri giriştiğim işlerde Muvaffakiyet vadeden çok sözlerimi işittin. Bahtiyarım ki bu sözlerimin hiçbirinde milletimin hakkımdaki itimadını sarsacak bir isabetsizliğe uğramadım. Yine aynı iman ve katiyetle söylüyorum ki milli ülküye tam bir bütünlükle yürümekte olan Türk milletinin büyük millet olduğunu bütün medeni alem az zamanda bir kere daha tanıyacaktır.”
Gördüğünüz gibi Atatürk’ün dikkat ettiği şeyler I-Milletine karşı hep dürüst olmak, onu aldatmamaktır. 2- Bir de milletinin büyük ve uygar bir ulus olduğunun kabul edilmesidir.
Bugünün siyasetçileri her gün bir başka hava içine giriyorlar ve vatandaşlarını aydınlatacağı, onu bilgilendireceği yerde onun bilgisizliğini, aldatıp sömürmeyi yeğliyorlar. Zira Atatürk milletini çok seviyordu, bunların sevgisi yok ki… Atatürk seni öyle özlüyoruz ki…