Bir zamanlar milletin tek bir korkusu vardı: Kominizm. Aslında sözcüğün doğru yazılışı komünizm şeklinde olmalıdır. Ama bizi korkutan büyüklerimiz nedense bu lafı doğru söyleyemez, hep kominizm derlerdi. Biz komünizmin ne olduğunu bilmezdik aslında. Onu bütün kötülükleri bünyesinde barındıran bir canavar olarak tahayyül ederdik. Kimimize göre o boynuzlu, kuyruklu, ağzından ateş çıkaran bir ejderha biçimindeydi. Komünizm Rusya’da kök salmıştı. Demek ki Ruslar da çok kötü insanlardı. Belki de bunun tersi geçerliydi. Yani Ruslar kötü olduğu için onların seçtiği yönetim biçimi olan komünizm kötüydü. Orasını bilemem.

Bizim için bu kadar kötü olan bir şeye karşı milletçe uyanık olmalıydık. Atatürk ne demişti “Türk milletinin en büyük düşmanı komünizmdir, her görüldüğü yerde ezilmelidir”. Belki de böyle bir laf etmemişti Atatürk ama hepimiz onun böyle konuştuğuna inandırılmıştık. Bir zamanlar İstanbul’un Karadeniz kıyısında plajlarıyla ünlü Kilyos kasabasına gitmek için izin kağıdı gerekirdi. Oraya izinsiz gidilirse karşı kıyıdaki kominist Ruslarla telsiz konuşması yapıp onlardan kötü fikirler alır vatandaş diye düşünmüştü büyüklerimiz. Hani utanmasalar poyraz rüzgarı da kuzeyden esiyor, poyraz estiği zaman pencereleri kapalı tutun da komünist cereyan girmesin filan diyeceklerdi ama bu komedi o kadar uzun sürmedi. Çünkü aramızda bazı kişiler komünizmin bir cennet olduğuna inanıyor, tam tersi yönde propagandalar yapıyordu.

Yine de büyüklerimiz onu uygulayan ülkelerde yıkıldığı 1990 yılına kadar bizi komünizmle korkutmaya devam ettiler.

Komünizmin yıkılışı en çok bizi onunla korkutan büyüklerimizi tedirgin etti. Çünkü artık milleti korkutacak bir şey kalmamıştı ellerinde. Bu sırada terör örgütünün doğu ve güney doğu illerimizde başlattığı ayrılıkçı terör imdada yetişti. Bu sefer de Kürtler ülkeyi bölecek diye insanlarımızı korkutmaya başladılar. Vatandaşlarımızın bir bölümünü diğer bölümüyle korkutarak yönetimlerinin sürdürmeye devam ettiler. Her şehit cenazesi geldiğinde “Şehitler ölmez, vatan bölünmez” diye insanları sokaklara döktüler. Onlar da terör örgütünü pazarlayan dış güçlerin sokaklarda bağırıp çağıran insanları görüp bu işi bırakmayacağını biliyordu. Ama bu işin böyle sürmesi her iki tarafın da işine geliyordu.

Milleti Kürtlerle korkutmak büyüklerimize yetmemiş ki 1997’den sonra bir de irtica korkusunu pazarlamaya başladılar. Ve bu da korku imparatorluğunun sonunu getirdi. Yüzde doksan dokuzu Müslüman olan bir ülkede insanları İslamın bir yönüyle tehlikeli olduğunu iddia ederek korkutamazsanız. Acayip kılıklı adamların ellerine sopa verip sokağa salarsanız millet bunlardan korkmaz ama sizinle dalga geçer. Nitekim de öyle oldu, milletin korkmasını istedikleri adamlar oyların yarısını alıp iktidara geldi.

Korku tüccarlarının uslanacağı yok. Şimdi de ABD ve AB’yi düşman olarak ilan ettiler. Fakat bunu açıkça söylemeye cesaret edemedikleri için el altından, deşifre olmuş bir takım elemanlarına yaptırıyorlar. Artık en büyük düşmanımız ABD ve AB.

Bunu yaptıran büyüklerimiz kendileri ABD’ye gidip aslında biz sizi çok seviyoruz, ama iktidardakiler irticacı, gizli gündemleri var, sizleri kovup yerinize  İranlıları falan getirecek diye akılları sıra Amerikalıları korkutmaya çalışıyorlar. Bu arada çocukları da bir zamanlar kominist dediklerinin çocuklarıyla Antalya’da lüks otel odalarında tatlı hayat yaşıyorlar.

Peki ya bu korku tüccarları her gün değişik korkular icat ederek bizi yönetmeyi sürdürecek. Biz korkmamayı öğreninceye kadar. Büyüklerimizin bize yüz yıldır öğütlediği içine kapanık, edilgen toplum olmaktan vaz geçinceye kadar. Tarihimize şöyle bir baksak bunu nasıl yapacağımızı anlarız.